Blog 23: Herstellen na kanker

Vrijdag 18 november 2022

Inmiddels ligt de laatste chemokuur al weer 6 weken achter me. De bestralingen zijn al weer 7 maanden geleden.. Ik bevind me nu dus in de herstelperiode na deze heftige behandelingen met weefselverbranding (bestraling) en met gifstoffen (chemo) tot gevolg. Alles, om de herontwikkeling van kankercellen tegen te gaan. Of in ieder geval recidieven (achterblijvende cellen van de oorspronkelijke kankersoort) te vernietigen.

 

Moeilijk periode na de behandelingen

Alhoewel je het vast niet zult verwachten als buitenstaander, moet ik wel zeggen dat ik deze periode (nu de behandelingen zijn afgerond) het moeilijkste van het gehele traject vind. Echt??? Ja, echt!!! 😕

Natuurlijk waren de behandelingen intensief en een roofbouw op mijn lichaam en geest, maar de stilte die er nu is, zorgt ervoor dat je gaat nadenken over alles. Ook dit is een bekend fenomeen, zegt de psychologe en zeggen tevens lotgenoten. De overlevings-modus is voorbij en nu is de verwerk-modus gekomen.  Het valt me op dat dit voor buitenstaanders iets ongrijpbaars en moeilijk 'invoelbaar' is. Ik merk het aan reacties van kennissen die ik op straat tegenkom, telefoongesprekken en berichtjes dat men denkt dat ik wel weer helemaal hersteld, als vanouds en fit ben. En dat ik wel weer mee kan doen aan uitjes en feestjes. Maar helaas gaat dat niet zo snel als ik dat zelf, en duidelijk ook de omgeving, wil dat dit gaat. Naast de vermoeidheid is een flinke lijst van lichamelijke ongemakken nu helaas mijn dagelijkse struggle.

Om je een beeld te geven: ik heb zenuwbeschadiging opgelopen door de chemo (neuropathie) en dat leidt met name ’s nachts tot verkramping, tintelingen en een branderig gevoel in armen en benen. Ik slaap daardoor slecht en sta dus al moe op. En dat iedere dag opnieuw. 😲 Hhmppffff...

Daarnaast heb ik lymfoedeem in mijn borst en dit is erg pijnlijk. Drie maal daags moet ik de borst masseren, wat geen pretje is… Door de chemo heb ik overgangsklachten waardoor ik regelmatig urenlang (en badend in het zweet) wakker lig. Naast dit ‘gedoe’ ben ik moe, regelmatig prikkelbaar en ben ik aan het piekeren hoe dit in de toekomst moet, als ik weer ga werken en dus weer verplichtingen heb. Sowieso vind ik de toekomst op meerdere wijzen ‘spannend’ want mijn onbevangenheid ben ik door kanker kwijt. Ik probeer te leven in dit moment, maar helaas zijn gedachten niet makkelijk te stoppen. 😒

Anyway… dit is niet bedoeld als klaagzang, maar om jou een beeld te geven, hoe mijn leven na kanker is.

 

Bedijfsarts

Zo’n vier weken geleden heb ik gesproken met de bedrijfsarts die mijn verhaal heftig vond en me adviseerde om nu tenminste 6 weken (de hele maand november) even geen verplichtingen aan te gaan. Vooral rustig aan, veel slapen en doen wat ik leuk vind en laten wat ik niet leuk vind. Het doel daarvan is echt volledige rust te nemen en samen met mijn lief een vakantie of genietweekend te plannen.. En ja, dat gaan we natuurlijk doen. Top advies! 😄  Begin december gaan we kijken of en zo ja, hoe en hoeveel uur ik kan gaan werken om op te gaan bouwen.

Wat plannen maken is natuurlijk leuk, maar ik moet ook toegeven dat het energielevel waarop ik momenteel zit, me behoorlijk tegenvalt. Ik heb als 48-jarige nu meer de drive van een 85-plusser. 😝 Maar goed, we doen het er maar mee.. Ik maak dan maar kleine stapjes, in plaats van met een flinke spurt in stijgende lijn van herstel. Een kleine verbetering is dat ik bijvoorbeeld het ’s avonds iets langer volhoud, dan eerder. En dat ik weer normaal trappen kan lopen zonder te hijgen als een bootwerker... uhhe...postpaard (dat is het spreekwoord volgens Ellen) , bij het boven komen. Dus ja. Prettige, maar kleine vorderingen.

 

Psychologische steun

De afgelopen maand heb ik meerdere prettige sessies met de psychologe van het Helen Dowling instituut gehad. We focussen ons nu op deze periode, waar helaas veel minder begri voor lijkt te zijn. Nu is de frequentie ook veel hoger, omdat de meeste lotgenoten juist na de behandelingen het mentaal het moeilijkste krijgen. Dat is voor mij niet anders. Het is niet zo zeer verdriet, maar meer angst voor de toekomst. Over de nabije toekomst (bijv. de komende 3 maanden) voel ik me onzeker, omdat ik bang ben dat de vermoeidheid, gebrek aan concentratie en de neuropathische klachten mijn levenskwaliteit gaan ondermijnen. Piekeren over hoe dat zal dat gaan, met weer werken… een paar uur per dag? Kan ik bijvoorbeeld straks wel weer de 36-urige werkweek volhouden? Kan ik mijn bedrijf Embraced nog wel blijven voeren of moet ik het anders inrichten? Maar dat is te ver vooruit gedacht.

Ik moet nu leren om niet te snel vooruit te kijken (en dus ook geen doemscenario’s te verzinnen 😛) maar dat vind ik echt moeilijk. Ik ben optimistisch van geest en zie graag mogelijkheden i.p.v. onmogelijkheden. Maar goed, de huidige status na 6 weken chemo-vrij is dat mijn energie echt zeer beperkt is. Wel kan ik zeggen dat de laatste dagen er een voorzichtig stijgende lijn in zit, dus dat geeft wel wat hoop. De tijd zal het vast allemaal leren... 

De huidige 'na chemo coupe'

Wat vind jij? Mijn haren straks toch weer verfen of toch maar accepteren dat ik op mijn bijna 49e gewoon hartstikke grijs ben? 😛 

© 2018 - 2022 Embraced by Nathalie | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel